تبلیغات
جنگ افزار پارسی - مواد منفجره
جنگ افزار پارسی
LANGUAGE: other language :
درود - به وب جنگ افزار پارسی خوش آمدید

مرتبه
تاریخ : جمعه 26 مهر 1392


مواد منفجره موادی هستند که از نظر شیمیایی ناپایدار هستند و در صورت آغاز فرایند انفجار، با سرعت زیاد منبسط می‌شوند و حجم زیادی گاز و گاهی نور و صدای زیاد تولید می‌کنند. این آزادشدن گاز به نوبهٔ خود می‌تواند باعث پرتاب شدن قطعات و اشیاء اطراف و تبدیل شدن آن‌ها به ترکش شود.

هر ترکیب انفجاری از دو بخش اکسید کننده و سوخت تشکیل شده‌است. هر مادهٔ سوختی، در حرارت مناسب و در کنار اکسیژن آتش می‌گیرد و می‌سوزد. اما چون در هوا اکسیژن به صورت خالص وجود ندارد، سوختن این مواد به تدریج صورت می‌گیرد. در مواد منفجره، در کنار سوخت، ماده اکسید کننده افزوده می‌شود. ماده اکسید کننده، در هنگام واکنش مقدار زیادی اکسیژن آزاد می‌کند و این اکسیژن با سوخت ترکیب شده و باعث واکنش ناگهانی کل سوخت می‌شود و انفجار به وجود می‌آید، بدین دلیل مواد منفجره برای واکنش نیازی به هوا ندارند و اکسیژن مورد نیاز خود را از درون خود تأمین می‌کنند.

ماده منفجره ترکیب شیمیایی یا مخلوط مکانیکی است. هر ماده سوختنی قابل انفجار است اگر این شرایط فراهم شود:

  1. اکسیژن به اندازه کافی باشد.
  2. امکان ترکیب سریع اکسیژن با ماده سوختنی فراهم باشد.

تاریخچه

شکستن سنگ با استفاده از مواد منفجره از ابتدای قرن ۱۷ و هم‌زمان با ساخت باروت، شروع شد. تی.جی پلانز در سال ۱۸۱۳ نیترو سلولز را ساخت. در سال ۱۷۶۷ آلفرد نوبل برای سادگی حمل نیترو گلیسیرین آن را جذب دیاتومیت کرد و جسمی پلاستیکی شامل ۷۵ درصد نیترو گلیسیرین بدست آمد. این ماده می‌تواند تا سه برابر وزن خود، نیترو گلیسیرین جذب کند و محصول آن «Guhar Dynamite» نامیده شد. دینامیت برگرفته از کلمه یونانی «dynamits» به معنی نیرو است در سال ۱۸۷۵ آلفرد نوبل نوعی دینامیت از ژلاتین انفجاری ساخت که مخلوط ژلاتینی شکل از ۹۲ درصد نیترو گلیسیرین و ۸ درصد نیترو سلولز بود که هنوز هم از مواد منفجره قوی صنعتی است. به دنبال آن در سال ۱۸۷۹ از مخلوط کردن نیترات سدیم و دیگر مواد به ژلاتین انفجاری مواد منفجره ضعیف‌تر به دست آمد. انواع زیادی از مواد منفجره بر این اساس ساخته شده‌اند. مواد منفجره اکسیژن مایع در ۱۸۹۵ ساخته شد و نیترات آمونیوم بعنوان ماده منفجره در سال ۱۸۷۶ تولید شد؛ اما کاربرد مخلوط آن با سوخت مایع بعنوان ماده منفجره صنعتی از سال ۱۹۵۵ میلادی متداول شد. در سال ۱۹۲۰ از اختلاط دی نیترو گلیکول به دینامیت‌ها از انجماد آنان جلوگیری شد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مواد منفجره ژله‌ ای و در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مواد منفجره امولیسیون ساخته و به بازار مصرف تحویل شد.


نیترو سلولز ماده منفجره ی با حساسیت کم است، که در ترکیب دینامیت‌ها از آن استفاده می‌کنند و در صورتی که نیتروسلولز را با مایرول و نیترو گلسیرین مخلوط کنیم ماده منفجره‌ای بدست می‌آید که دارای قدرت تخریبی زیادی است.

ویژگی‌های مواد منفجره

تفاوت ترکیب‌های انفجاری و مواد منفجره در ویژگی‌های مختلف آنان است.

  • حساسیت
  • سرعت انفجار
  • قدرت انفجاری
  • چگالی
  • رطوبت
  • آتش‌گیری
  • سمیت

چند ماده منفجره

  • تی‌ان‌تی (TNT)
  • باروت
  • دینامیت
  • سمتکس
  • پینتریت (پتن)
  • نیترات آمونیوم (AN)
  • آنفو (ANFO)
  • هیکسوژن
  • نیتروگلیسیرین (NG)
  • نیترو استارچ
  • پروکسید استون
  • سی۴
  • نیترات اوره
  • فلومینات جیوه
  • فلومینات نقره
  • استیفنات سرب
  • ازتور سرب
  • ازتور نقره
  • دی آزودی نیتروفنل (DDNP)
  • تتراسن
  • پرکلرات آمونیوم
  • گلیکول دی نیترات (GDN)
  • پنتا اریتریتول تترا نیترات (PETN)
  • سیکلونیت (RDX)
  • دی آزودی نیتروفنل
  • دی نیترور سور سینات سرب
  • اکسیژن مایع (LOX)
  • هیدروژن (H2)


کاربرد

  • راه سازی، تونل سازی، بهره‌برداری از معادن، سد سازی، صنایع نظامی، آتش بازی


---------------------------------------------------------------------------
برگرفته از ویکیپدیا
گرد آورنده : PERSIA-MILITARY.MIHANBLOG.COM




طبقه بندی: گوناگون نظامی و غیر نظامی، 
برچسب ها: مواد منفجره، متفجرات، Explosive material، 爆発物، انفجار، Выбуховае рэчыва،
نویسنده Raptor
آرشیو مطالب
نظر سنجی
کدام کشور نیرومندترین ارتش را دارد؟






صفحات جانبی
پیوند های روزانه
جستجوگر



در این وبلاگ
در كل اینترنت
پشتیبانی آنلاین
آمار بازدید
عضویت در خبرنامه





Powered by WebGozar

ابزار وبلاگ

قالب وبلاگ